7 nov 2011
In het oktobernummer (nummer 63) van Pedagogiek in Praktijk staat niet alleen een artikel van lector Cathy van Tuijl, ook lector Martine Delfos,
van het lectoraat Virtuele ontwikkeling van de jeugd, komt volop aan het woord in deze uitgave met het essay ’Als de kippen erbij!’
Dit artikel gaat in op de vroegtijdige herkenning van problemen en hulp bij jonge kinderen. Vol met uitspraken die je aan het denken zetten, zoals: ‘hoe eerder we een foute diagnose stellen, des te slechter is de toekomst van het kind.’ Martine Delfos stelt in dit artikel dat zij zevenendertig jaar geleden haar kind naar de kleuterschool. De kleuterjuf vertelde hoe alles anders werd. 'Ouders van nu hebben alles', zei ze, 'in deze wijk hebben ze allemaal een televisie, zelfs een kleurentelevisie, en nu is hun kind hun project geworden'. Een kleuterjuf die begin jaren zeventig de trend al heel scherp zag.
Volgens Martine is geen diagnose stellen beter dan de verkeerde diagnose stellen en is het beter om geen hulp te ontvangen dan slechte hulp. En ouders weten vaak beter wat er met hun kind aan de hand is dan deskundigen. Ze zijn dan ook beter in vroegtijdige herkenning. Maar ze krijgen niet altijd de juiste hulp. Terwijl steun bij de opvoeding vaak al zoveel helpt!
Een laatste treffende constatering van Martine uit het artikel: 'Misschien dat we meer diagnoses maken omdat we het kind te veel als 'af' zien, als mini-volwassene en we dan dingen missen in dat kind. Het idee is dat we dat in de middeleeuwen deden, maar misschien doen we dat nu meer dan ooit....Nu lijkt de maakbaarheid van het kind onbegrensd. We vragen het maximale van kinderen, niet het optimale. Dat kan een drang tot diagnostiek veroorzaken die geen vroege herkenning inhoudt, maar een vroege miskenning.
Lees meer in:
Pedagogiek in praktijk, nummer 63, oktober 2011.
Categorie: Niet gecategoriseerd